กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 63 เฒ่าซัวถูกแกล้ง
“เจาจี! เจาจี! เจ้าอยู่ที่ไหน?! ออกมาหาพ่อเดี๋ยวนี้!”
ซัวหยงใช้ไม้เท้าค้ำตัว วิ่งกระหืดกระหอบโซเซมาทางลานม้า ใบหน้าแก่ ๆ แดงก่ำด้วยความร้อนใจและโมโห เขาชี้เสิ่นเยี่ยนที่อยู่บนหลังม้าตั้งแต่ยังอยู่ไกล แต่จู๋เยว่ตัวสูงใหญ่ อีกทั้งเสิ่นเยี่ยนยังโอบเจาจีไว้ในอ้อมแขน จากมุมที่ซัวหยงยืนอยู่จึงมองเห็นไม่ชัด เขาตวาดเสียงแข็งว่า
“เสิ่นเฉิงโม่! เจ้าเด็กเหลือขอ! เจ้าล่อลวงเจาจีของข้าไปไว้ที่ไหน?! กลางวันแสก ๆ ทำอะไรไม่รู้จักอาย! ส่งลูกสาวข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!”
ที่แท้ก็ไม่รู้ว่าคนรับใช้หรือคนเดินผ่านปากมากคนไหน เอาเรื่องที่เสิ่นเยี่ยนพาซัวเจาจีออกจากจวนไปบอกซัวหยง เฒ่าซัวได้ยินก็ร้อนใจ รีบตามออกมาทันที เขาถามคนมาตลอดทางจนตามมาถึงลานม้า
พอได้ยินเสียง เสิ่นเยี่ยนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองซัวเจาจีในอ้อมแขนที่ตกใจจนหดตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง แล้วหันไปมองซัวหยงซึ่งกำลังโกรธจัดอยู่ไกล ๆ เขากลอกตาคิดอยู่แวบหนึ่งก็ได้แผน รีบถอดเสื้อคลุมตัวกว้างที่สวมอยู่ออก แล้วตวัดห่อซัวเจาจีในอ้อมแขนจนมิดทั้งหัวทั้งตัว เหลือเพียงชายกระโปรงโผล่ออกมานิดเดียว
จู๋เยว่แสนรู้ เหยาะย่างไปได้ไม่นานก็มาถึงหน้าซัวหยง เสิ่นเยี่ยนมองลงมาจากหลังม้า เห็นซัวหยงโมโหจนหนวดกระดิก ก็ทำหน้าใสซื่อปนแปลกใจ แล้วพูดพลางยิ้มว่า “ท่านอาจารย์ซัว เหตุใดท่านถึงพูดเช่นนี้เล่า? ลูกสาวท่านหายไป แล้วเหตุใดจึงมาทวงเอากับข้า? แปลกจริง ๆ เมื่อครู่ข้าทดลองขี่ม้าอยู่ที่นี่ตลอด ไม่เห็นแม่นางเจาจีเลยสักครั้ง”