กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 59 กุยแก เรื่องของเจ้าแดงแล้ว
เช้าตรู่ในเมืองผิงอา หยาดน้ำค้างใสเกาะอยู่บนใบอู๋ถงริมทาง พอแสงอาทิตย์ยามเช้าส่องมาก็สะท้อนเป็นประกายเล็ก ๆ อากาศสดชื่น ยังมีไอเย็นจากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่บ้าง ร้านค้าส่วนใหญ่ยังไม่เปิด มีเพียงพ่อค้าแม่ขายกับคนรับจ้างที่ตื่นแต่เช้า หาบของเดินไปตามถนน เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่บนถนนโล่ง ๆ
ประตูข้างของหลิวฟางย่วนถูกผลักเปิดเบา ๆ พร้อมเสียงเอี๊ยด ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปีในชุดเสื้อยาวสีฟ้าอมเขียวที่ดูยับยุ่งเล็กน้อย เดินเอื่อย ๆ ออกมา เขาขยี้ตาที่ยังง่วงงุนไปพลาง หาวไปพลาง
เขารูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ดูอ่อนช้อยคล้ายผู้หญิงอยู่บ้าง แต่สีหน้ากลับเผยความไม่ยี่หระและความเกียจคร้านออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง มุมปากยกขึ้นนิด ๆ เป็นนิสัย คล้ายจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม เหมือนมองทุกเรื่องในโลกด้วยความสนุกปนอยากรู้
เขาบิดขี้เกียจเต็มแรง ยืดตัวที่แข็งเกร็งจากความเหนื่อยล้าและฤทธิ์เหล้าค้างเมื่อคืน แล้วหรี่ตามองแสงสีสดใสตรงขอบฟ้ายามเช้า ราวกับกำลังชมภาพวาดที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
“จิ๊ ขึ้นวันใหม่อีกแล้ว... เหล้าเมื่อคืนยังไม่สร่างเลย” เขาพึมพำเสียงขึ้นจมูก
ตอนนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไหวแก่ฝั่งตรงข้าม อีกฝ่ายสวมเสื้อยาวสีขาวนวลสะอาดหมดจด ยืนตัวตรงเหมือนต้นสน หน้าตาหล่อเหลาท่าทางอ่อนโยน กำลังมองเขาอยู่เงียบ ๆ แววตาสงบนิ่ง แต่เหมือนจะมองทะลุท่าทางเสเพลที่เขาแสดงออกมาได้
ชายหนุ่มคนนี้ก็คือกุยแก กุยเฟิ่งเซี่ยว