ตอนที่ 35 ถึงตอนนั้นท่านอย่ากลับคำก็แล้วกัน

ตอนที่ 35 ถึงตอนนั้นท่านอย่ากลับคำก็แล้วกัน

ซัวเอี๋ยนยังคิดถึงวิธีที่ไม่ต้องเหนื่อยซึ่งเสิ่นเยี่ยนพูดไว้วันนั้นอยู่ตลอด นางอยากรู้เหลือเกินว่ามันคือวิธีอะไร

ไม่กี่วันต่อมา เสิ่นเยี่ยนก็มาหาตามที่นัดไว้จริงๆ เขามาถึงเรือนเล็กของนาง แล้วพูดกับนางและเตียวเสี้ยนพลางยิ้มว่า “คุณหนูทั้งสอง วันนี้ข้าว่าง จะพาพวกเจ้าไปดูของใหม่ที่น่าสนใจสักอย่าง รับรองว่าจะได้เปิดหูเปิดตากันแน่”

สำหรับเตียวเสี้ยน ไม่ว่าท่านพี่จะว่าอย่างไรนางก็เห็นดีด้วยอยู่แล้ว จึงดีใจจนแทบกระโดด ส่วนซัวเอี๋ยนก็ตั้งตารอไม่แพ้กัน แต่ยังวางท่าสำรวม เพียงพยักหน้าเบาๆ ถึงอย่างนั้นแววตาที่เป็นประกายก็ปิดไม่มิด วันนี้นางตั้งใจเปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนที่เคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น คลุมทับด้วยเสื้อคลุมสีขาวอมฟ้าอ่อน ดูสวยหมดจดราวกับภาพวาด

เสิ่นเยี่ยนพาทั้งสองเดินผ่านถนนและตรอกซอย จนมาถึงเรือนแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมือง ที่นี่ค่อนข้างเงียบ แต่เห็นได้ชัดว่ามีเวรยามเข้มงวด ทหารที่เฝ้าประตูพอเห็นเสิ่นเยี่ยนก็รีบทำความเคารพอย่างแข็งขันทันที

พอเข้ามาในลาน ก็เห็นโรงงานกว้างขวางหลายห้องตั้งติดกัน ในอากาศมีกลิ่นหมึก กลิ่นไม้ และกลิ่นโลหะผสมกันเป็นกลิ่นเฉพาะ ช่างวัยกลางคนหลายคนสวมชุดสั้นทะมัดทะแมงสะอาดสะอ้าน บนมือยังมีคราบหมึกหรือเศษไม้ติดอยู่ พวกเขารออยู่ในลานก่อนแล้ว พอเห็นเสิ่นเยี่ยนก็พากันก้มตัวคำนับ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความเคารพที่เก็บไว้ไม่อยู่