กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 - ค่าคุ้มครอง
หลินทงยิ้มออกมา ได้ยินคำพูดที่มู่หรงเสี่ยวฉิงกล่าว ในใจรู้สึกสบายใจยิ่งนัก
แม้จะรู้ว่าเสี่ยวฉิงกำลังกล่าวชมเขาทางอ้อม ทว่าเขาก็ยังคงมีความสุขมาก
หลินทงยกชามลายไหมทองขึ้นมาอีกครั้ง ดื่มอึกใหญ่ลงไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจึงเอ่ยว่า
"เสี่ยวฉิง ก่อนหน้านี้ข้าบังเอิญพบกับมู่หรงเซียงอวิ้นพี่สาวร่วมตระกูลของเจ้าด้วย"
เมื่อมู่หรงเสี่ยวฉิงได้ยินชื่อมู่หรงเซียงอวิ้น นางก็ไม่สนใจหัวไหล่ขาวเนียนที่เปิดเปลือยอยู่ รีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที
ทว่าหลังจากนั้นพอนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ค่อยๆ ดึงผ้าห่มแพรเนื้อนุ่มขึ้นมาคลุมกายขาวผ่อง แล้วเอนตัวลงนอนตามเดิม
นอนตะแคง ใช้มือซ้ายค้ำคางอันนุ่มนิ่ม เอ่ยอย่างเรียบเฉย