เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 - สำนักใหญ่เลี่ยนหุน
หลินทงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ริมขอบแท่นส่งตัว กลั้นลมหายใจ สะกดพลังลมปราณทั่วร่างจนแทบจะกลายเป็นความว่างเปล่า
ตำหนักจิ่วยิวใหญ่โตกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก
พื้นที่ภายในตำหนักคล้ายกับถูกพลังบางอย่างบิดเบี้ยว สิ่งที่สายตามองเห็นคือเสาระเบียงและเพดานโค้งที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ตะเกียงกระดูกขาวเหล่านั้นฝังอยู่ภายในเสาทุกต้น เปลวเพลิงสีเขียวอมดำแบ่งแยกห้องโถงตำหนักทั้งหลังออกเป็นเขาวงกตแห่งแสงและเงาที่สลับซับซ้อน
มุมที่แท่นส่งตัวตั้งอยู่ถูกฉากกั้นหินดำขนาดใหญ่สองบานบดบังไว้ พอดีกลายเป็นจุดอับสายตา
เขาแนบลำตัวชิดขอบฉากกั้น ชะโงกสายตาออกไปครึ่งหนึ่ง
ภายในตำหนักมีคนอยู่
ผู้ฝึกตนสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสองคนกำลังเดินไปตามทางเดินหลักมุ่งหน้าสู่ส่วนลึก พลางเดินพลางสนทนากันด้วยเสียงแผ่วเบา
หลินทงกักลมปราณจนถึงขีดสุด ควบแน่นสัมผัสวิญญาณเป็นเส้นบางเฉียบติดตามไป