เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 - ไข่มุกลายคราม
พวงแก้มของมู่หรงเสี่ยวฉิงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ทว่านางมิได้ขัดเขินแต่อย่างใด ก้าวเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบาแล้วนั่งลงบนตักของหลินทง เอียงกายพิงซบเข้ากับอ้อมอกอันอบอุ่นของเขา
"ท่านพี่ สองเดือนมานี้ข้าไม่ได้เกียจคร้านเลยนะ ข้าทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานช่วงกลางแล้ว"
มู่หรงเสี่ยวฉิงแหงนหน้าขึ้น น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจราวกับกำลังโอ้อวดผลงาน
หลินทงโอบกอดเอวคอดกิ่วของนางไว้ มืออีกข้างลูบไล้ปอยผมตรงหน้าผากของนางเบาๆ พลางยิ้มกล่าว
"เสี่ยวฉิงของข้ามีสติปัญญาเฉลียวฉลาด พรสวรรค์ล้ำเลิศ การทะลวงผ่านย่อมเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว"
"มีแต่ท่านที่ช่างสรรหาคำพูดหวานหูมาเอ่ย"
มู่หรงเสี่ยวฉิงตัดพ้อเบาๆ ทว่ากลับซุกใบหน้าแนบชิดเข้ากับอกของเขามากยิ่งขึ้น