กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 - ไม้เด่นเหนือดงไพร
หลินทงวางพู่กันยันต์กลับลงบนที่แขวน ยิ้มบางๆ แล้วกล่าว "ฝึกฝนให้มาก"
ฝึกฝนให้มากหรือ
มู่หรงเฉียงแทบจะสำลักคำพูดสองคำนี้จนตาย
เขาฝึกฝนน้อยไปหรืออย่างไร
เวลาสามสิบปี เขาฝึกฝนไม่เคยหยุด กระดาษยันต์ที่ใช้เสียกองสุมสูงกว่าตัวคนเสียอีก
"ไม่มีทางเป็นเพียงแค่ฝึกฝนให้มากแน่" มู่หรงเฉียงกัดฟันแน่น "เจ้าต้องมีเคล็ดลับอะไรบางอย่างเป็นแน่"
หลินทงส่ายหน้า ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ
เขาจะพูดอะไรได้เล่า
จะให้บอกว่าตนเองมีพรสวรรค์ฟ้าตอบแทนความเพียร ขอเพียงขยันฝึกฝนย่อมสำเร็จแน่นอนอย่างนั้นหรือ