เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 - ลานผู้พำนัก
ความร้อนรนในดวงตาของหลินทงค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความผิดหวัง
เขาปรับอารมณ์ของตนเองให้สงบลง
จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก ประสานมือคารวะมู่หรงเซียงอวิ้น "เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านเจ้าสำนักแล้ว หากมีข่าวคราว ได้โปรดส่งคนมาแจ้งข้าเป็นคนแรกด้วย"
มู่หรงเซียงอวิ้นพยักหน้ารับ
"วางใจเถิด หากมีข่าว ข้าจะส่งคนมาแจ้งท่านทันที"
จากนั้นนางจึงกล่าวเสริม "วันหน้าอย่าเรียกข้าว่าเจ้าสำนักอีกเลย อย่างไรเสียสำนักฉงเหยาก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว ต่อไปเรียกข้าว่าคุณหนูใหญ่ก็พอ"
กล่าวจบนางก็หมุนกายจากไป
หลินทงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเรือน มองดูแผ่นหลังของมู่หรงเซียงอวิ้นลับหายไปตรงสุดปลายระเบียงยาวเนิ่นนานโดยไม่ไหวติง
"ตลาดค้าวิญญาณ" เขาพึมพำสองคำนี้ในลำคอ แววตาฉายประกายเย็นเยียบ