กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 - ร่วมมือ
ม่านตาของหลินทงหดเกร็งลงทันที
ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าอย่างน่าหวาดผวา ไร้ซึ่งตาดำ มีเพียงสีเขียวอมดำลึกล้ำราวกับห้วงเหว
ความรู้สึกถึงวิกฤตถึงชีวิตแล่นพล่านไปทั่วร่างดุจกระแสสายฟ้า
ขนทั่วสรรพางค์กายลุกชันขึ้นพร้อมเพรียงกัน
สัญชาตญาณการต่อสู้ของหลินทงในยามนี้ระเบิดออกมาถึงขีดสุด
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดึงมือที่ยื่นออกไปกลับคืนมาอย่างฉับพลัน ปลายเท้าถีบเข้ากับความว่างเปล่าอย่างรุนแรง ทั้งร่างพุ่งทะยานถอยหลังออกไปประดุจลูกศรหลุดจากแล่ง
แทบจะในชั่วพริบตาเดียวกัน
เถาวัลย์สีมรกตขนาดเล็กละเอียดดุจเส้นผมหลายสิบเส้นพุ่งทะลวงออกมาจากหน้าอกของร่างมนุษย์ เฉียดผ่านข้างแก้มของหลินทงไป
เขาได้กลิ่นคาวโลหิตที่หวานเลี่ยนจนชวนคลื่นไส้โชยมาจากเถาวัลย์เหล่านั้น