เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - เคล็ดวิชาหลอมจิต
ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก
ร่างของหลินทงพุ่งทะยานผ่านเทือกเขาไปเกือบหนึ่งชั่วยาม จึงหยุดลงใต้หน้าผาอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
เขาเงยหน้าขึ้นสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ที่นี่เป็นหุบเขาเว้าแหว่งที่ถูกโอบล้อมด้วยหน้าผาสามด้าน ทางเข้าคับแคบจนเดินผ่านได้เพียงคนเดียว ทว่าภายในกลับกว้างขวาง
บนพื้นเต็มไปด้วยเม็ดทรายร้อนผ่าว อากาศอบอวลด้วยไอร้อน เห็นได้ชัดว่าเป็นดินแดนรกร้างไร้ผู้คนสัญจรมาเป็นเวลานาน
ก้นหุบเขามีรอยแยกสายหนึ่ง ทอดยาวลึกเข้าไปในภูเขา ไม่ทราบว่าลึกเท่าใด
สัมผัสวิญญาณของเขากวาดสำรวจไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยตามหรือมีกับดักซุ่มโจมตี จึงแทรกตัวเข้าไปในรอยแยกนั้น
ภายในรอยแยกกว้างขวางกว่าทางเข้ามาก เดินไปได้ประมาณยี่สิบจั้งก็ถึงจุดสิ้นสุด