กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 - เจ้าล้อข้าเล่นหรือ
หลินทงลอบยกนิ้วโป้งให้คนเหล่านั้นในใจ
พุ่งเข้าไปจริงๆ ด้วย
เขาก้มลงมองตำแหน่งที่ตนเองยืนอยู่
ห่างจากสมรภูมิถึงสิบกว่าจั้ง ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อมองไปยังคนทั้งสามที่พุ่งเข้าไปในดงไอทมิฬที่หนาทึบที่สุดแล้ว
หลินทงลูบจมูก ถอยหลังไปอีกสองก้าวเพื่อหาจุดที่ยืนได้สบายกว่าเดิม
โขดหินสูงระดับครึ่งตัวคนก้อนหนึ่ง บดบังร่างของเขาได้ครึ่งหนึ่งพอดี มุมมองเปิดกว้าง ขว้างแผ่นยันต์ได้ถนัดมือ
ไม่ใช่ว่าเขารักตัวกลัวตาย
แต่เขารู้แจ้งเห็นจริงว่าตนเองทำสิ่งใดได้ดีที่สุด