เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 131 - ห้าแดน
หลินทงมุ่งหน้าทะยานร่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกว่ายี่สิบลี้ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงตรงบริเวณเนินหินผาสีทมิฬแห่งหนึ่ง
ภูมิประเทศของที่นี่แตกต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
บึงกำมะถัน ผืนดินไหม้เกรียม รอยแยกไฟใต้พิภพ ลักษณะภูมิประเทศอันเป็นเอกลักษณ์ของแดนเพลิงเหล่านั้นสูญสลายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเนินหินสีเทาดำกว้างใหญ่ไพศาล ผิวหินเต็มไปด้วยรูพรุนคล้ายรังผึ้ง ยามสายลมพัดผ่านจะส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญโหยหวน
หลินทงนั่งลงข้างก้อนหินขนาดยักษ์ กลืนยาเม็ดฟื้นปราณลงไปหนึ่งเม็ด หลับตาปรับลมหายใจ
ในใจของเขารู้สึกได้ถึงความประหลาดบางอย่างจางๆ
นับแต่ก้าวเข้าสู่แดนลับจนถึงบัดนี้ เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสามวันแล้ว ระยะทางที่เขาเดินทางผ่านย่อมไม่ต่ำกว่าร้อยลี้ ทัศนียภาพที่ได้พบเห็นแม้จะแปลกประหลาดรกร้าง ทว่ากลับแฝงความรู้สึกเป็นระเบียบแบบแผนอย่างบอกไม่ถูกอยู่เสมอ