เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114 - สิบปีอันสงบสุข
สิบปี
วันเวลาสามพันกว่าวัน ผันผ่านไปในพริบตา
ต้นท้อวิญญาณนอกตึกศิลา ยามที่ปลูกลงไปยังเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งโกร๋น ทว่าบัดนี้ได้เติบโตกลายเป็นต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาเขียวชอุ่ม ทุกฤดูใบไม้ผลิจะออกดอกสีชมพูขาวสะพรั่งเต็มต้น กลีบดอกร่วงหล่นลงบนบันไดหิน ปูลาดเป็นทางเดินอันส่งกลิ่นหอมจรุง
ม้านั่งหินใต้ต้นท้อวิญญาณถูกนั่งจนขึ้นเงามันวับ นั่นคือสถานที่ที่หลินทงใช้ทำสมาธิในยามเช้าตรู่ของทุกวัน
สิบปี จะว่ายาวนานก็ไม่ยาวนาน จะว่าสั้นก็ไม่สั้น
สำหรับปุถุชน สิบปีเพียงพอที่จะทำให้ทารกแรกเกิดเติบโตกลายเป็นเด็กที่วิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นได้
สำหรับผู้ฝึกตน สิบปีเป็นเพียงการเดินทางสั้นๆ ช่วงหนึ่งบนเส้นทางอันยาวไกล ปลีกวิเวกหนึ่งครั้ง เข้าใจในสัจธรรมหนึ่งหน เวลาคราวนั้นก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วแล้ว