กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 105 - ปิดล้อมสังหาร
หลินทงหมุนตัวเดินลงบันไดหิน สายลมราตรีพัดส่งแผ่นหลัง ก้าวย่างมั่นคงและเบาสบาย
เมื่อเดินมาถึงกึ่งกลางภูเขา จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าลง เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ
สำนักฉงเหยาใต้แสงจันทร์เงียบสงบและร่มเย็น แสงไฟริบหรี่บนยอดเขาที่อยู่ไกลออกไปส่องประกายระยิบระยับ ประหนึ่งดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาสู่แดนมนุษย์
ล้วนเป็นสตรีผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งหมด
ห้าสิบปี
มุมปากของหลินทงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกดรอยยิ้มลง สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่ง ก้าวเดินต่อไปยังตึกหิน
วิญญูชนพึงระวังตนยามอยู่ตามลำพัง
แม้ตัวเขาจะไม่ใช่วิญญูชนผู้สูงส่งอันใด ทว่าเรื่องที่รับปากไว้ ย่อมต้องทำให้ได้
ส่วนเรื่องไร้สาระเหล่านั้น มองดูก็พอแล้ว