เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 86 - เจิ้งว่านเหอ
หลินทงเก็บถุงเก็บสมบัติของชายชราผอมกะหร่อง สะบัดมือขว้างแผ่นยันต์ลูกไฟออกไปหนึ่งแผ่น เผาศพจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
เปลวเพลิงลุกโชน ส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะ กลิ่นไหม้เกรียมคละคลุ้งผสมปนเปไปกับสายลมราตรีที่พัดปะทะใบหน้า หลินทงขมวดคิ้วเล็กน้อย เก็บกระบี่ทลายเมฆาเข้าไว้ในถุงเก็บสมบัติ สังเกตทิศทาง เตรียมมุ่งหน้ากลับสู่ตลาดการค้า
แสงจันทร์สลัวราง ผืนทุ่งรกร้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านพงหญ้าแห้งดังซ่า
เขาก้าวเท้าออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ฝีเท้าพลันชะงักลง
จิตสังหารอันแหลมคมสายหนึ่งพุ่งจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างกะทันหัน เย็นเยียบเสียดกระดูก ดุจอสรพิษแลบลิ้น
ม่านตาของหลินทงหดเกร็งลงฉับพลัน แสงวิญญาณใต้ฝ่าเท้าปะทุขึ้นตามสัญชาตญาณ ร่างพุ่งทะยานเบี่ยงออกไปทางซ้ายไกลหลายจั้ง
ประกายกระบี่สีเงินยวบยาบเฉียดผ่านแขนขวาของเขาไป ฟันต้นไม้โบราณขนาดหนึ่งคนโอบที่อยู่ด้านหลังเขาขาดสะบั้นตรงกึ่งกลางลำต้น
แคร๊ก