เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 - วาสนาสิ้น อย่าได้ตามหา
หลินทงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนกขับขาน
แสงอรุณยามเช้าสาดลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งใบ ตกกระทบลงบนใบหน้า นำพาความเย็นสดชื่นเฉพาะตัวของรุ่งอรุณมาด้วย เขาลืมตาขึ้น เหนือศีรษะคือพุ่มไม้เขียวชอุ่ม แสงแดดส่องลอดลงมาแยงตาจนต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
ข้างกายว่างเปล่า ฉินซวงหายตัวไปแล้ว
หลินทงยันกายลุกขึ้นนั่ง พบว่าเสื้อคลุมตัวนอกของตนถูกถอดออกตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ พับไว้อย่างเรียบร้อยอยู่ด้านข้าง
บนเสื้อมีหยกประดับสีเขียววางทับอยู่ชิ้นหนึ่ง เนื้อหยกธรรมดา ฝีมือแกะสลักหยาบ ดูแล้วไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอันใด
เขาหยิบหยกประดับขึ้นมา พลิกดูด้านหลัง
ด้านหลังสลักคำว่า "ซวง" ตัวเล็กๆ ไว้หนึ่งคำ ลายเส้นผอมบาง เหลี่ยมมุมคมชัด คล้ายคลึงกับบุคลิกของนางอยู่หลายส่วน