เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 - รั้งท้าย
หนึ่งปีผ่านพ้นไป
ม่านหมอกยามเช้ายังไม่ทันสลายตัว หลินทงก็นั่งอยู่บนโขดหินริมหน้าผาด้านหลังเรือนพักของศิษย์สายนอก โคจรลมหายใจเข้าออกเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามแล้ว
แสงตะวันยามเช้าส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างทิวเขาทางทิศตะวันออก สาดกระทบลงบนร่างของเขา ลมปราณไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง
เขาลืมตาขึ้น พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาหนึ่งคำ แววตาสงบนิ่งและสุขุมขึ้นกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมากโข
หนึ่งปี สามร้อยหกสิบห้าวัน นอกเหนือจากเวลาที่ต้องทำภารกิจของสำนักแล้ว เวลาที่เหลือล้วนอุทิศให้กับการฝึกตน ไม่เคยมีความเกียจคร้านแม้แต่เสี้ยวเดียว
หลินทงลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายแขนขา
เขาสัมผัสได้ว่าพลังปราณภายในร่างหนาแน่นขึ้นกว่ายามเพิ่งเข้าสู่ส่วนนอกมากนัก
"ฟ้าตอบแทนความเพียร" เขาพึมพำในใจ แถวอักษรที่มีเพียงเขาผู้เดียวที่มองเห็นก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด
ฟ้าตอบแทนความเพียร