เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 - ผู้ฝึกตนปล้นชิง
หลินทงใช้ไม้เท้าช่วยพยุงกาย ค้อมแผ่นหลังลง ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทางออกของตลาดการค้าอย่างเชื่องช้า
เขาควบคุมจังหวะก้าวเดินอย่างตั้งใจ คนชราเดินเหิน ย่อมต้องมีท่าทางโซซัดโซเซอยู่บ้าง
บริเวณทางออกของตลาดการค้ามีผู้คนสัญจรไปมา ผู้ฝึกตนหลากหลายระดับเดินทางเข้าออก ไม่นับว่าเงียบเหงาอันใด
หลินทงปะปนไปกับฝูงชน ก้าวพ้นขอบเขตค่ายกลคุ้มกันของตลาดการค้าออกไปอย่างปกติธรรมดา
เมื่อพ้นจากตลาดการค้ามาแล้ว ก็เป็นเส้นทางหินสีเขียวสายเล็กที่คดเคี้ยวทอดยาวออกไป
สองข้างทางเป็นเนินเขาเตี้ยๆ และมีต้นไม้ขึ้นอยู่ประปราย ยิ่งเดินห่างออกไปก็ยิ่งรกร้างว่างเปล่า
หลินทงเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย หวังจะรีบกลับไปยังเขตแรงงานให้เร็วที่สุด
เมื่อเดินห่างออกมาได้ประมาณห้าถึงหกลี้ ในใจก็พลันเกิดลางสังหรณ์เตือนภัยขึ้นมา