กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้หรงจงเห็นว่าคนพวกนี้ยังไม่ขยับ ก็โมโหจนเข้าไปเตะอีกหลายที แล้วเบิกตาโตด่าออกมาคำหนึ่ง
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์”
จากนั้นก็มองไปทางหลานชิ่นซินและลู่โม่เฉิน สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“ทั้งสองท่าน เชิญ”
พูดจบก็ทำท่าเชิญขึ้นมาจริง ๆ
แต่สองคนนั้นไม่สนใจเขาเลย หลานชิ่นซินเอาแต่จ้องมองเด็กสาวคนนั้น สายตาไม่ละไปไหน ส่วนลู่โม่เฉินไม่รู้ว่ามองไปทางไหน แต่ยังไงก็ไม่ได้มองเขา
“ยังไง พวกเจ้ายังจะตื๊อไม่ไปอีกหรือไง”
“อ้าว ก็ตื๊ออยู่ตรงนี้แหละ? แล้วยังไง”
หลานชิ่นซินยังคงยึดหลักพูดไม่สะเทือนไม่เลิก เพียงประโยคเดียวก็ทำให้กู้หรงจงเถียงไม่ออกสักคำ