กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้องเหลือเพียงหลานชิ่นซินกับอาเซิงสองคน หลานชิ่นซินเดินไปข้างเก้าอี้แล้วนั่งลง จากนั้นเงยหน้ามองอาเซิง
ไม่ได้เห็นเขานานพอสมควร ผอมลงไม่น้อย คิดว่าฤทธิ์ของลูกกลอนยาคงถือว่าใช้ได้ ถูกทรมานวันแล้ววันเล่า อาเซิงแทบดูไม่ออกว่าเป็นคนเดิม
“แก... แกอีตัวจัญไร แกยังกล้ามาอีก”
พออาเซิงเห็นคนที่มา อารมณ์ก็พลุ่งขึ้นมาทันที เขาลุกพรวดจากเก้าอี้สอบปากคำ แต่สองมือถูกล็อกด้วยกุญแจมือจนขยับไม่ได้
“แกอีตัวจัญไร แกต้องตายไม่ดี แกทำให้ข้าเป็นแบบนี้ สักวันแกต้องได้รับกรรม”
“หึ อย่างนั้นหรือ ข้ารู้สึกว่าแกคงไม่ได้เห็นวันนั้นหรอก”