กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลานชิ่นซินมีบาดแผลจากกระสุนปืนอย่างน้อยสามสี่แห่ง แต่เธอไม่ได้ทำแผลเลย ตอนนี้เลือดไหลออกมามากเกินไปจนทำให้เธอหมดสติ
หลานชิ่นซินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่มาจากเรือนกายนั้น แต่ความอบอุ่นเพียงเท่านี้ยังไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บของเธอให้หมดไปได้
“พาพวกเขากลับบ้าน ปู่กับย่าของฉันอยากกลับบ้าน”
วันเดียวต้องสูญเสียคนที่รักถึงสองครั้งติด ๆ กัน แม้หัวใจจะแข็งดั่งเหล็กก็ยังทนรับไม่ไหว
ลู่โม่เฉินโอบหลานชิ่นซินไว้ด้วยความเจ็บปวดใจ ไม่รู้จะหาคำปลอบอะไรมาพูด ได้แต่ส่งสัญญาณให้คนข้างหลังยกศพของสองเฒ่ากลับไปจัดที่ไว้ก่อน
หลานชิ่นซินซุกอยู่ในอ้อมกอดของลู่โม่เฉิน ไม่พูดสักคำ ไม่ร้องไห้ ไม่เอะอะโวยวาย ยิ่งทำให้ลู่โม่เฉินเป็นห่วง