เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลานชิ่นซินมองการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของพ่ออย่างไม่เข้าใจ ในใจเริ่มร้อนรนเล็กน้อย หรือว่าท่านผู้เฒ่าจะป่วยถึงได้เป็นเช่นนี้ แต่ตอนนี้มือของเธอถูกหลานเจิ้นเทียนกำไว้ ดึงออกก็ไม่ได้ จะใช้มืออีกข้างก็กลับได้ยินพ่อถอนหายใจหนัก ๆ เสียก่อน
“พ่อ พ่อไม่สบายตรงไหนกันแน่ อย่าทำให้หนูตกใจเลย”
หลานชิ่นซินร้อนใจจนเกือบร้องไห้ พอหลานเจิ้นเทียนเห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งถอนหายใจหนักกว่าเดิม
“พ่อ...”
“ชิ่นซินเอ๋ย ลูกจะไปเรียนที่เมืองหลวงจริง ๆ หรือ”
หลานเจิ้นเทียนเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างช้า ๆ จากนั้นก็ถอนหายใจเงียบ ๆ อีกครั้ง
หลานชิ่นซินได้ฟังคำพูดของหลานกั๋วเฉียงก็ชะงักไปก่อน จากนั้นจึงเข้าใจว่าพ่อเป็นอะไร ในใจเธอจึงอดรู้สึกเศร้า ๆ จาง ๆ ไม่ได้
“ใช่ พ่อ เมืองหลวงยังมีเรื่องสำคัญมากรอหนูไปทำ หนูจึงต้องไปที่นั่น”