กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉียนอวี่เหยาเอาแต่คะยั้นคะยอจะพาหลานชิ่นซินไปเที่ยวที่สนุก ๆ แห่งอื่นในเมืองหลวง แต่ทุกครั้งก็ถูกสายตาของลู่โม่เฉินขู่จนต้องถอยกลับไป
เฉียนอวี่เหยาต้องมองตามร่างของหลานชิ่นซินที่ถูกลู่โม่เฉินจูงจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และน้อยใจ
“ปู่ พวกเรากลับมาแล้ว”
ตอนที่หลานชิ่นซินกับลู่โม่เฉินกลับมาถึงตระกูลลู่ ลู่เต๋อหมิงกำลังง่วนอยู่กับการจัดต้นไม้ใบหญ้าของเขา หลานชิ่นซินจำได้ว่าครั้งก่อนที่เธอมา ท่านผู้เฒ่าคนนี้ก็ทำแบบเดียวกัน ดูท่าจะชอบต้นไม้ใบหญ้าพวกนี้จริง ๆ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลานชิ่นซินก็คิดว่าควรหยิบต้นไม้ใบหญ้าล้ำค่าจากมิติออกมาสักหน่อยเพื่อเอาใจท่านผู้เฒ่าคนนี้
“ชิ่นซิน ฮ่า ๆ ๆ หนูมาได้เสียที คิดถึงจนตาเฒ่าคนนี้จะแย่แล้ว”