กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลิ่งอวิ๋นเซียวกับลู่โม่เฉินต่างมีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเป็นคนมีนิสัยแปลกประหลาด ไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้ตัวเอง ซึ่งล้วนเป็นเพราะอาชีพของพวกเขา
สถานะของเขาถูกกำหนดมาให้เปิดเผยต่อแสงไม่ได้ และไม่อาจปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้ชิดเกินไป ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่กล้ารับประกันว่าอึดใจถัดไปตัวเองจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
แต่พอมือสัมผัสเข้ากับเรือนกายนุ่มนวลของหลานชิ่นซิน หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นอย่างบอกไม่ถูกหลายจังหวะ ดังนั้นท่าที่เดิมทีคิดจะฟันฝ่ามือเดียวลงไปจึงกลายเป็นการชักมือกลับ
“แม่หนู ถึงอย่างไรอาเซิงคนนี้ก็เป็นคนของพรรคเหยี่ยวทมิฬของเรา มอบให้เจ้ายังไงก็ไม่เหมาะ”