กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอถึงบ้านก็เห็นว่าอาหารซื้อเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ดูท่าลู่โม่เฉินคงคิดไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
หลานชิ่นซินหัวเราะพรืดออกมาทีหนึ่ง แล้วนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ รออาหารที่ทำเสร็จพร้อมกิน
ในห้องครัวมีเสียงดังโครมครามอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง
หลานชิ่นซินดูไซอิ๋วไปหัวเราะคิก ๆ ไป ผ่านไปพักใหญ่ จนกระทั่งท้องเริ่มส่งเสียงครางประท้วง เธอจึงเดินเข้าไปในห้องครัว
“ต้องให้ช่วยไหม?”
พอเงยหน้าขึ้นมอง ห้องครัวก็เหมือนสมรภูมิ กระจัดกระจายไปหมด ส่วนลู่โม่เฉินผูกผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ไว้ที่เอว มือหนึ่งถือตะหลิว อีกมือถือฝาหม้อ ใบหน้าเปื้อนน้ำมันเต็มไปหมด กำลังทำหน้างุนงงมองหลานชิ่นซินที่เดินเข้ามา
พรืด…