กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอทั้งสองคนก้าวเข้าไปในประตูห้องเรียน ก็เห็นนักเรียนหญิงสองคนเดินสวนเข้ามา พอเห็นหลานชิ่นซินเดินเข้ามา ต่างก็กลอกตาใส่แล้วทำหน้าเบ้รังเกียจ
“อุ๊ย ดูสิ ใครมาแล้ว นี่ไม่ใช่ดอกไม้ประจำถิ่นบ้านนอกของพวกเรากับหางแถวของนางหรอกหรือ”
คนที่พูดชื่อหลินอิงเสวี่ย บ้านอยู่ที่ตัวเมืองอำเภอ ดูถูกคนหมู่บ้านอย่างหลานชิ่นซินและพวกมาโดยตลอด คิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าพวกนั้นอยู่เสมอ
“หลินอิงเสวี่ย ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนร่วมห้อง เจ้าอย่าพูดเกินเลยนักเลย”
พอ ** ได้ยินคำเยาะเย้ยของหลินอิงเสวี่ย ก็หน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น