เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอหลานชิ่นซินเห็นภาพในลานบ้านของตัวเอง แววตาก็ฉายความเย็นชาออกมาพอสมควร เธอแหวกฝูงคนเดินเข้าไปข้างใน
พอทุกคนเห็นหลานชิ่นซินกับหลานเจิ้นเทียนกลับมา ต่างก็หลีกทางให้
“แม่หนูหลาน ยังกล้ากลับมาอีกหรือ”
คนที่เปิดปากก่อนคือซุนเฉียง คำพูดนี้ก็พุ่งใส่หลานชิ่นซิน แม้เขาจะไม่ได้พบหลานชิ่นซินมาหลายปี แต่ได้ฟังหลานเสี่ยวฟางพร่ำเล่าให้ฟังทั้งคืน จึงจำเธอได้ในพริบตา
ที่เขาพูดกับหลานชิ่นซินก่อนก็เพราะคนอ่อนแอที่สุดมักถูกเลือกให้เป็นเป้า เขาเชื่อเรื่องนี้สนิทใจ
ดังนั้นเขาจึงคิดว่าคนที่อ่อนแอที่สุดในตระกูลหลานต้องเป็นหลานชิ่นซินแน่ จึงมองข้ามหลานเจิ้นเทียนที่จ้องเขาตาเขียวอยู่ข้าง ๆ ไปเลย
“ทำไมฉันจะไม่กล้ากลับ นี่บ้านฉัน”
หลานชิ่นซินสวนซุนเฉียงกลับอย่างไม่ไว้หน้า แล้วหันไปประคองปู่ย่าของตัวเอง
“ปู่ ย่า แม่ พวกท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
“พวกเราไม่เป็นอะไร วางใจเถอะ”