กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลานชิ่งเซิงกลับมาตอนดึกมาก พอเข้าบ้านมาทั้งหน้าทั้งตัวก็มอมแมมไปด้วยฝุ่น หลานชิ่นซินเกือบจำเขาไม่ได้
“พี่ชาย นี่ไปทำอะไรมา ขุดหลุมศพหรือไปขโมยสุสานมา”
“ไป ไป มีที่ไหนพูดกับพี่ชายตัวเองแบบนี้ วันนี้บอกเลยว่าเหนื่อยจนตาย ทำงานมาทั้งวัน พอวางงานในมือก็รีบเผ่นกลับมาเลย”
หลานชิ่งเซิงพูดพลางลูบหน้าลูบตาตัวเองไปพลาง จากนั้นก็ยกน้ำเย็นขึ้นมาดื่มอึก ๆ หมดชาม
“งานเป็นยังไงบ้างแล้ว”
หลานชิ่นซินยิ้มพลางยื่นผ้าขนหนูให้เขาเช็ดฝุ่นบนหน้า
“บอกเลยนะ โม่เฉินมีฝีมือจริง ๆ เช้าตรู่ก็ส่งคนมาฝูงหนึ่ง ง่วนกันทั้งวันจนเสร็จได้สำเร็จ”
หลานชิ่งเซิงพูดด้วยสีหน้าเลื่อมใส ตอนนี้ในใจเขา ลู่โม่เฉินคือตัวเลือกน้องเขยที่ไม่มีใครเทียบได้ ดังนั้นเวลาพูดถึงลู่โม่เฉินจึงเรียกกันตามมาตรฐานของน้องเขย