กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่โม่เฉินทำอะไรซ่งฉีกันแน่ หลานชิ่นซินไม่รู้ แต่พอซ่งฉีกลับมาก็ทำหน้าเคร่งตึง มองหลานชิ่นซินด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยปราณอาฆาต ส่วนหลานชิ่นซินไม่สนใจเขาเลย ยังคงทำอะไรของตัวเองต่อไป
“ฟ้ามืดแล้ว พวกเจ้าควรกลับได้แล้ว” พอฟ้าเริ่มมีสีคล้ำ หลานชิ่นซินก็เร่งให้คนพวกนั้นออกไป
ลู่โม่เฉินทำหน้าไม่เต็มใจ เขาได้ยินมาว่าคราวก่อนซ่งฉีกับพวกพักอยู่ที่บ้านนาง ตอนนี้นางไล่พวกเขาไป คงไม่อยากให้เขาอยู่ที่นี่กระมัง
“คืนนี้ข้าจะพักที่นี่” ลู่โม่เฉินเริ่มไม่พอใจ งอน ๆ อยู่บนหัวเตียงไฟ
“ไม่มีที่ให้พัก รีบไปได้แล้ว” หลานชิ่นซินค้อนเขาทีหนึ่ง แล้วไม่สนใจเขาอีก