กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซ่งชิงซานยิ้มพลางมองคนฝั่งตรงข้าม คนพวกนี้ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียเลย เดิมทีคิดว่าจะปล่อยพวกเขาไปสักครั้ง ไม่คิดว่าจะไม่รู้บุญคุณ อย่างนี้ก็อย่าโทษว่าข้าจะไม่ปรานีก็แล้วกัน
“หลานเจิ้นเทียน ถ้าเจ้ายอมให้ลูกสาวกับลูกชายของเจ้าคุกเข่าลงมาอ้อนวอนข้า แล้วต่างคนต่างชดใช้แขนข้างหนึ่งขาข้างหนึ่งให้ลูกชายข้า ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้าไป จะได้ไม่ต้องมีใครมาว่าข้ารังแกด้วยจำนวนที่มากกว่า”
“ไร้สาระ อย่ามัวพูดจาเยิ่นเย้อเหมือนพวกผู้หญิง จะสู้ก็รีบ ๆ หน่อย พวกข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องสะสาง” หลานเจิ้นเทียนถลึงตา ตั้งท่าขึ้น แล้วตะโกนใส่ซ่งชิงซาน
ซ่งชิงซานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นก็อย่าโทษข้า”