กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หูซิงปังต้องใช้เวลาอยู่นานกว่าจะพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น จ้องเขม็งไปที่หลานชิ่นซิน ไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าเตะเมื่อครู่เป็นฝีเท้าของแม่หนูอายุสิบกว่าคนนี้ วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องจัดการแม่หนูคนนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าความรั่วไหลออกไป ต่อไปข้าก็อยู่ไม่ได้แล้ว
“ลุยเลย ตีให้ตายก็ข้ารับผิดชอบเอง” หูซิงปังตะโกนด้วยเสียงแหบพร่าไปทางด้านหลัง แล้วรีบหลบไปอยู่ข้างหลังลูกน้องพวกนั้น
คนพวกนี้ถึงจะเห็นความเก่งกาจของหลานชิ่นซินเมื่อครู่ แต่ก็ยังคิดว่าอย่างไรก็แค่แม่หนูน้อย พวกเขาคิดว่าเหตุที่หลานชิ่นซินเตะหูซิงปังกระเด็นไปไกลนั้น เป็นเพราะหูซิงปังเป็นแค่พวกฝึกพล่ำ ไม่มีอะไรสักอย่าง ไม่เหมือนพวกเขาที่ผ่านการฝึกมา
ดังนั้นตอนนี้จึงพุ่งเข้ามาอย่างจ้องเขม็ง