กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละอึดใจ ลูกน้องของยมราชก็ยังไม่กลับมาเสียที
พอหลานชิ่นซินรอจนเริ่มหมดความอดทน คนผู้นั้นก็วิ่งกลับมาพร้อมกล่องในมือจนได้ กระซิบข้างหูยมราชประโยคหนึ่ง ยมราชรับกล่องมาถือไว้อีกครั้ง พลิกเล่นอยู่ในมือ
สายตากวาดไปยังหลานชิ่นซินที่ยืนอยู่ตรงข้าม ริมฝีปากใต้หน้ากากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลานชิ่นซินถูกมองจนขนลุก นางรู้สึกอยู่เสมอว่ายมราชผู้นี้มีอะไรพิลึกพิลั่น แต่พิลึกตรงไหนตนก็บอกไม่ถูก
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้หนอนทองตัวนี้นางเอาให้ได้ ต่อให้ต้องแย่ง นางก็ต้องแย่งมาให้ได้
“ไม่ทราบว่าใต้เท้าให้ข้าเรียกขานว่าอย่างไร?”
“พูดพล่ามให้น้อยลงหน่อย บอกมาตรง ๆ ว่าหนอนทองจะให้ข้าหรือไม่” หลานชิ่นซินหมดความอดทนไปนานแล้ว น้ำเสียงก็แฝงความหงุดหงิด