กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทางที่หลานชิ่นซินวิ่งไปนั้นไม่มีผู้คนเลย เหยาอวี้เหลียนเห็นนางกำลังจะหนีก็ร้อนใจตามไปด้วย แต่ก็ไม่กล้าออกไป หากถูกทำร้ายพลาดขึ้นมาก็ไม่ดี ได้แต่ภาวนาในใจให้ซ่งเหว่ยหนานรีบจับหลานชิ่นซินให้ได้
พอซ่งเหว่ยหนานกับหลานชิ่นซินวิ่งมาถึงที่ที่ไม่มีผู้คน หลานชิ่นซินก็หยุดลงกะทันหัน จากนั้นหันกลับไปมองซ่งเหว่ยหนาน ดวงตาทั้งคู่เผยความเหี้ยมเย็น
ซ่งเหว่ยหนานรู้สึกล่องลอยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หยุดลง แล้วมองหลานชิ่นซินด้วยสายตาลามก
“ที่รัก อย่าวิ่งเลย เดี๋ยวพี่เหนื่อยจนหมดแรง จะทำให้เจ้ามีความสุขไม่ได้แล้ว เชื่อฟังนะ เจ้าก็นอนดี ๆ อยู่ตรงนั้น ที่เหลือยกให้พี่เอง พี่จะทำเบา ๆ”