กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 ข้ายังไม่ตาย
“องค์ชาย! เทพผู้น้อย... พ่น ๆ ๆ! ถุย ๆ! มี...มีเรื่องสำคัญจะรายงานขอรับ...”
อยู่ ๆ ก็โดนเหยียบเข้าแบบนี้ ฮ่าวรื่อรู้สึกเหมือนหัวจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
เขาพ่นดินที่ทะลักเข้าปากออกไปพลางร้องโอดโอยดังลั่น ความคิดชวนใจเต้นทั้งหมดหายวับไปทันที
สมแล้วที่เป็นเทพมาร แค่นี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายจะคิดเกินเลยกับเขาขึ้นมาจริง ๆ เขาก็ไม่กล้ารับหรอก
รับไม่ไหวจริง ๆ!
โฮ่วชิงเหยียบเขาไว้โดยไม่มีทีท่าว่าจะยกเท้าออก
ก่อนหน้านี้เขาก็หมั่นไส้เจ้าหมอนี่อยู่แล้ว แค่หาโอกาสไม่ได้ แถมยังขี้เกียจถ่อมาจัดการถึงที่ ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ก็เหยียบให้หนำใจสักสองสามที
โฮ่วชิงลงน้ำหนักเท้าหนักขึ้นอีก ฮ่าวรื่อรู้สึกเหมือนเห็นดาวเต็มตา