เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 บทเสริมหลิงซี【4】
คืนนั้น เซี่ยจวินหวยปวดท้องอย่างหนัก เหงื่อเย็นท่วมตัว เขาทรมานจนพลิกตัวไปมาบนเตียง
ฮั่วเยวียนยืนกระวนกระวายอยู่ข้างหน้าต่าง อยากวิ่งออกไปนอกตำหนักเพื่อเรียกแม่นม แต่กลับถูกเซี่ยจวินหวยใช้อาคมขัดขวางไว้
เขาปิดประตูตำหนักบรรทม แล้วขังนางไว้ข้างใน
“อย่าไป รออีกเดี๋ยวก็หายแล้ว”
ฮั่วเยวียนเดินวนไปวนมาข้างเตียง ในที่สุดก็กลั้นไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา “เจ้าไม่ใช่เซียนหรือ? ทำไมยาพิษที่เอาไว้ฆ่ามนุษย์ธรรมดาถึงใช้กับเจ้าได้? ฝ่าบาทไม่ใช่พระบิดาของเจ้าหรือ? แล้วทำไมถึงให้ยาพิษข้ามาฆ่าเจ้าจริงๆ? เจ้าเป็นองค์รัชทายาทแห่งเทียนเฉา ถ้าเจ้าตายไป ใครจะสืบทอดบัลลังก์ของพระองค์?”
พอเห็นเซี่ยจวินหวยทรมานขนาดนั้น จู่ๆ นางก็รู้สึกเศร้าจับใจ
ตอนนั้นเอง ฮั่วเยวียนเพิ่งรู้ตัวว่า ตลอดสามเดือนสั้นๆ ที่ผ่านมา เซี่ยจวินหวยดูเหมือนจะกลายเป็นคนสำคัญในใจนางมากเหลือเกิน
ตั้งแต่นางเกิดมา เสด็จแม่ก็รังเกียจที่นางเป็นเพียงองค์หญิง ไม่เคยสนใจไยดีนางเลยสักนิด มีให้แค่ข้าวปลาอาหารกับเสื้อผ้าเท่านั้น
แต่หลังจากเสด็จแม่สิ้นพระชนม์ แม้แต่ข้าวปลาอาหารกับเสื้อผ้าก็ไม่มีอีกแล้ว นางเกือบอดตายในวัง