กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แอ๊ด~
ประตูเปิดออก ลู่หนานจั๋วครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปข้างใน
“ในที่สุดเจ้าก็มาจนได้”
พอลู่หนานจั๋วก้าวเข้าไป เสียงแก่ชราก็ดังขึ้นข้างหูเขา
มองตามทิศทางของเสียง ชายชราหลังค่อมผู้หนึ่งกำลังยิ้มตาหยีมองเขาอยู่ ทว่ากลับเป็นเพียงเงาจำแลงหนึ่งเท่านั้น
ลู่หนานจั๋วก็คือลู่หนานจั๋ว เขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับถามอย่างเรียบเฉย “เจ้ารู้จักข้าได้อย่างไร?”
ชายชราหลังค่อมมองลู่หนานจั๋วพลางถอนหายใจ “หลายหมื่นปีก่อน เมื่อโซ่ทมิฬตกสู่มือเจ้า ข้าก็รู้จักเจ้าแล้ว”
ลู่หนานจั๋วถามเบาๆ “โอ้? เช่นนั้นเหตุใดถึงเพิ่งให้ข้าเข้ามาในโซ่ทมิฬนี้เอาตอนนี้?”