กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่หนานจั๋วหยุดชะงักครู่หนึ่ง กล่าวโดยไม่หันกลับไป
“มีเรื่องใดหรือ”
“ข้า...ข้า...ไม่เป็นไร...”
“อือ”
เหยาหลิงเอ๋อร์มองแผ่นหลังบางเบาของลู่หนานจั๋วที่จากไปไกล นางกุมอก หยาดเหงื่อหอมไหลโซม นางรู้สึกว่าตนเองอ่อนแรงลงบ้าง
พอเผชิญหน้ากับลู่หนานจั๋ว ความตื่นเต้นก็เปลี่ยนให้นางพูดติดอ่างในทันที ถึงขั้นพูดไม่ออก
หลังเหยาหลิงเอ๋อร์ถอนหายใจโล่งอก นางรอจนเห็นแผ่นหลังของลู่หนานจั๋วหายลับไป จึงเดินอย่างเสียขวัญจนเหมือนไร้วิญญาณมุ่งไปยังเรือนสูง
... ลู่หนานจั๋วหันกลับมามองทิศทางที่เหยาหลิงเอ๋อร์หายไป คิ้วขมวดเล็กน้อย หรือว่าความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนของเขาจะยังไม่ถูกชำระให้สะอาด?
ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น