เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
อ๋าวเทียนนั่งเงียบอยู่บนที่นั่งไม้หน้ารถม้า บังคับรถม้ามุ่งไปยังเขตอิทธิพลสำนักหงหยา
“อีกนานเท่าใดจึงจะถึงเขตอิทธิพลสำนักหงหยา” เสียงของลู่หนานจั๋วดังมาจากในรถม้าด้านหลังอ๋าวเทียน
เสียงของลู่หนานจั๋วขัดจังหวะความคิดของอ๋าวเทียน
“คุณชาย อีกครึ่งวันก็จะถึงขอรับ” อ๋าวเทียนรีบตอบ
“อืม วันนี้เหตุใดเจ้าจึงพูดน้อยนัก” ภายในรถม้าส่งเสียงถามของลู่หนานจั๋วมาอีกครั้ง
อ๋าวเทียนยิ้มขื่นอย่างเก้อเขิน “คุณชาย ตามจริงแล้ว แต่ก่อนอ๋าวเทียนคิดว่าท่านก็ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าข้ามากนัก เนื่องจากนิสัยแต่เดิมจึงเป็นเช่นนั้นขอรับ”
“หลังผ่านคืนเมื่อวาน ข้าก็เข้าใจแล้วว่าความแข็งแกร่งของคุณชายมิใช่สิ่งที่อ๋าวเทียนจะจินตนาการได้ แต่โบราณกาล แข็งกับอ่อน ยศสูงกับต่ำล้วนมีลำดับ อ๋าวเทียนจึงไม่กล้าล่วงเกินอีก...”