0183

⬢⬢⬢

ตอนที่ 183 ทำร้ายหยางเหมย

บทที่หนึ่งร้อยแปดสิบสาม ทำร้ายหยางเหมย

ในมือของเทพแม่ทัพลำดับห้า คือคมศาสตราสีโลหิตที่คล้ายทั้งดาบและกระบี่ เรียกว่าคมศาสตราสังหาร ช่างน่าเกรงขามยิ่ง เพียงมองแวบเดียวก็ราวกับได้เห็นภาพการสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด แสงเทพในดวงตาหวังกานวาบขึ้น เขาก็รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือของเทพแม่ทัพลำดับลำดับห้านี้ ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อการสังหารล้วน ๆ กลิ่นอายสังหารของสมบัติชิ้นนี้ยังร้ายกาจยิ่งกว่ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์หยวนถูในมือเขาเสียอีก ไม่รู้ว่ามันได้สังหารชีวิตไปมากเพียงใดในมือของเทพแม่ทัพลำดับห้า เปื้อนเลือดมามากเพียงใด

หวือ ๆ สายฟ้าสีโลหิตเส้นแล้วเส้นเล่าพุ่งฟันเข้าหาหวังกานอย่างไม่ขาดสาย คมศาสตราสังหารในมือของเทพแม่ทัพลำดับห้า ล่องลอยวูบวาบ ทุกการโจมตีล้วนฉีกกระชากมิติ ไล่สังหารหวังกานตามแนววิถีอันเร้นลับที่สุด

แสงโลหิตวูบวาบ การโจมตีของเทพแม่ทัพลำดับห้า เรียบง่าย ตรงไปตรงมา รวดเร็ว พลิ้วไหว ทุกแสงโลหิตล้วนพุ่งเข้าใส่จุดตายของหวังกาน ที่ร้ายกาจยิ่งไปกว่านั้นคือแสงโลหิตแต่ละสายล้วนแฝงไว้ด้วยคมสังหารสูงสุดของคมศาสตราสังหาร อีกทั้งพลังแห่งมหามรรคสังหารของเทพแม่ทัพลำดับห้า ไม่ต้องสงสัยเลย แม้แต่เทพเซียน หากถูกแสงโลหิตนี้กรีดต้อง ก็ต้องบาดเจ็บสาหัส ถูกบดขยี้ชีวิตและปราณวิญญาณไปเป็นอันมาก

เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ หวังกานใช้เวลาชั่วความคิดเดียวก็คิดกระจ่างแจ้ง เขามีความเข้าใจที่ค่อนข้างชัดเจนต่อความร้ายกาจของเทพแม่ทัพลำดับห้าผู้นี้