0037

⬢⬢⬢

ตอนที่ 37 มหาเคราะห์ใกล้ถึง

“ฉี่ ๆ!”

ภายใต้สภาวะเช่นนี้ กลิ่นอายของหมิงเหอก็ยิ่งแหลมคมและน่าสะพรึงกลัวขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาทั้งสองเปล่งแสงสังหาร ประทับเท้าอยู่บนบัวแดงกรรมเพลิงสิบสองกลีบ มือทั้งสองกวัดแกว่งกระบี่คู่หยวนถูและอาฝีฟันแทงสลับกันไปมาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด แสงมรรคสีโลหิตนับไม่ถ้วนคำรามหวือ ฉี่ ๆ ไม่ขาดสาย ปราณกระบี่ที่แหลมคมกริบฟาดฟันกระแสโกลาหล จำแลงเป็นดินลมวารีอัคคี น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

“ฮ่า ๆ! หมิงเหอ วางใจเถิด นี่มันอยู่ในไข่มุกโกลาหล มีข้าคอยเฝ้าปกป้อง โลกที่เจ้าบุกเบิกขึ้นมาจะไม่มีเรื่องร้ายใด ๆ ทั้งสิ้น!”