0019

⬢⬢⬢

ตอนที่ 19 เศษเสี้ยวแห่งความโกลาหล

เปิ่นจุนหมิงเหอท่องไปทางทิศตะวันออกตลอดทาง สังการแปรเปลี่ยนของสรรพสิ่ง พบความเร้นลับแห่งฟ้าดิน ได้รับผลลัพธ์มากมายอย่างเป็นธรรมดา

ยามนี้ เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขาแห่งหนึ่ง กลิ่นอายเลือนลอยว่างเปล่า ตัวเขากับโลกทั้งมวลและมหามรรคฟ้าดินยิ่งเชื่อมโยงกันแผ่วเบาลง ไม่มีก็เหมือนมี ขาดตอนเป็นระยะ ราวกับทุกเมื่ออาจหลุดพ้นออกไป ไม่ถูกฟ้าดินผูกพัน ไม่ถูกวัฏสงสารผูกพัน จักบรรลุเอกภาพหุนหยวน!

ยามนี้ ขอบเขตของเขาสูงไกลกว่ากึ่งอริยะระยะต้นมาก ในความมืดมนนั้น เขาสัมผัสได้แล้วถึงความยิ่งใหญ่ ไร้ขอบเขต ทรงพลังและคลุมเครือกว้างไกลของขอบเขตหุนหยวนสูงสุด นั่นคือขอบเขตที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง นิรันดร์ยั่งยืน เป็นอมตะไม่ดับสูญ ไม่มีเคราะห์ภัยหมื่นพันและเหตุและผลมาแตะต้องกาย

“เฮ่ย!”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ทันใดนั้น หมิงเหอลืมตาขึ้น แสงโลหิตวาบผ่าน “ขาดไปเพียงเส้นยาเดียว แต่กลับไม่อาจหยั่งรู้ออกมาหมด!”