Chapter 0297

ตอนที่ 297 ความจริงใจและการตีพิมพ์

จงเหว่ยเดินเข้ามาข้างหน้าแล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “อาจารย์ลู่ ผมขอดูหน่อยได้ไหมครับ?”

ลู่เหย่รู้ว่าเขาทำไปเพราะหวังดีต่อตน จึงไม่ได้ปิดบังและยื่นเอกสารให้เขาโดยตรง

จงเหว่ยกวาดสายตามองผ่าน ๆ ครู่หนึ่ง แววตาดูแคลนเล็กน้อย ก่อนจะส่งเอกสารคืนให้ลู่เหย่ด้วยสองมือ

“อาจารย์ลู่ ค่าชดเชยนี้ถือว่าใช้ได้ แต่ไม่ต้องใส่ใจอะไรมากนักหรอกครับ”

ธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มพวกนี้จะเจ๋งแค่ไหนกันเชียว? ก็แค่ปราสาทบนอากาศเท่านั้น

ส่วนเรื่องการขนส่งทางเรือ... น่าขำสิ้นดี แค่เขาพูดคำเดียว เรือพวกนี้ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะออกจากท่าเรือแล้ว

อะไรที่ทำเงินได้ดีที่สุด ไม่ใช่คนที่ลงมือทำจริง ๆ หรอก แต่เป็นคนที่อนุญาตให้คุณทำต่างหาก