Chapter 0103

ตอนที่ 103 หางโผล่มาจนได้สินะ

“เป็นอะไรไปคะ? ฉันรู้สึกว่าสีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?” หยางเมยแสร้งทำเป็นเพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของลู่ถิงเฟิง แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

ลู่ถิงเฟิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร แค่โมโหเจ้าลู่เหย่หน่อยน่ะ คุณดูสิเขาโตป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังทำตัวไม่รู้จักโตยิ่งกว่าน้องชายและน้องสาวทั้งสามคนของเขาอีก”

หยางเมยได้ยินดังนั้นในใจก็ลิงโลด แต่ยังแสร้งแก้ต่างให้ลู่เหย่ “ถิงเฟิงคะ ลู่เหย่เขาไม่ได้เติบโตมาข้างกายพวกเราตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้ก็พอจะเข้าใจได้ค่ะ”

“ก็เพราะแบบนี้ไงผมถึงไม่ได้โกรธมาก!” ลู่ถิงเฟิงแค่นเสียงเย็นชา ก็เพราะไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก จึงไม่ได้ผิดหวังอะไรมากมาย