Chapter 0028

ตอนที่ 28 พรุ่งนี้อย่าได้คิดหนีเชียว เจ้าหนู ต้องไปรายการกับฉันดี ๆ

ลู่ต้าหยิ่วรับตะเกียบมา มองดูอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยตรงหน้า น้ำลายสอไหลยืด

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาตาฝาดหรือสายตาคนแก่เริ่มพร่ามัวกันแน่ ทำไมถึงรู้สึกว่าอาหารตรงหน้ากำลังเปล่งแสงอยู่ล่ะ? เมื่อครู่ดูเหมือนอาหารพวกนี้จะวาบแสงขึ้นมา แสงนั้นสวยงามและชัดเจนมากทีเดียว

ทว่าลู่ต้าหยิ่วรู้ดีแก่ใจว่านี่ต้องเป็นภาพหลอนแน่ ๆ จะมีใครทำอาหารแล้วเปล่งแสงได้กัน? ดูท่าเขาคงต้องไปตัดแว่นสายตายาวสักอันแล้ว ดวงตาแก่ชรานี่มันใช้การไม่ค่อยได้จริง ๆ

“เอาล่ะ ๆ กินข้าวกันเถอะ” ลู่ต้าหยิ่วถูมือไปมาด้วยความกระตือรือร้น ก่อนจะคีบกระเจี๊ยบเขียวสดกรอบขึ้นมาหนึ่งชิ้น