เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 577 เลือดสหายต้องไม่สูญเปล่า
สตรีชุดขาวซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอย่างมิดชิด สายตานางจับจ้องไปยังสามคนในกรงขังด้วยความกังวลอย่างยิ่ง โดยเฉพาะโม่อู๋เนี่ยนที่ร่างยังมีเลือดไหลรินไม่ขาดสาย ลมหายใจรวยรินลงเรื่อย ๆ ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงชีวิต
“เขาต้องมาแน่ ต้องมาแน่ ๆ”
สตรีชุดขาวพึมพัมเสียงเบา ใบหน้างดงามหมดจดเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นในตัวคนผู้นั้น สตรีชุดขาวมิใช่ใครอื่น แท้จริงแล้วคือนางถังเสี่ยวหูนั่นเอง
เพียงแต่ถังเสี่ยวหูในยามนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง หลังจากนางหลอมรวมโลหิตแก่นผีเสื้อเลือนรางแล้ว ทั้งร่างก็เกิดการเปลี่ยนแปลงประดุจผลัดกระดูกเปลี่ยนเอ็น กลิ่นอายอันเลือนรางนั้นมักทำให้ผู้คนรู้สึกไม่จริงแท้ ในความไร้ลักษณ์นั้นกลับแฝงกลิ่นอายแห่งมหาวิถีอยู่สายหนึ่ง
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือใบหน้างดงามสะคราญตาและเรือนร่างเย้ายวนใจ ความเย็นชาที่แฝงความมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนบุรุษไม่อาจต้านทาน
ในกรงขังบนแท่นสูงตรงกลาง เลือดของโม่อู๋เนี่ยนได้ย้อมพื้นแท่นจนแดงฉานไปทั่ว เลือดยังคงหยดลงกระทบพื้นเปาะแปะ ดวงตาเขาหม่นหมอง ร่างกายสั่นสะท้านเป็นพัก ๆ