เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 557 หลินมู่เป็นองครักษ์คู่ใจ
เรือนหลังเดี่ยวอันโดดเดี่ยวดูรกร้างเงียบเหงายิ่งนัก แสงจันทร์ก็คล้ายจะพลอยเยียบเย็นหดหู่ตามไปด้วย โจวอ้าวนอนเอกเขนกอยู่บนเขามออย่างสบายอารมณ์ ดูเหมือนจะชินชากับสภาพแวดล้อมเช่นนี้มานานแล้ว
บ่อยครั้งที่เขานอนอยู่ที่นี่ นอนทีหนึ่งก็ตลอดทั้งคืน แม้กระทั่งในวันที่ฝนตกก็ไม่เว้น คล้ายดั่งจะดำเนินชีวิตอันแสนบัดซบของตนเองให้ถึงที่สุด
ไม่ไกลออกไปมีเงาร่างหลายสายปรากฏขึ้น พลางชี้ไม้ชี้มือมาทางนี้ คนเหล่านั้นกระซิบกระซาบกัน แต่ที่จริงแล้วเสียงไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังคล้ายจงใจให้โจวอ้าวได้ยินเสียด้วยซ้ำ
“เจ้านี่ ทำไมถึงกลับมาอีกแล้วล่ะ?”
“หายหน้าไปตั้งสามปีกว่า นึกว่าจะไปพ้นจากตระกูลโจวแล้วเสียอีก ที่แท้ก็ยังตัดใจไปไม่ได้สินะ”
“ไอ้ลูกไม่มีพ่อที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเป็นใคร ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่คอยปกป้องเอาไว้ มันจะมีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่ตระกูลโจว ไปแล้วยังจะซมซานกลับมาอีก ช่างหน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ”
…………
วาจาเหล่านั้นช่างเผ็ดร้อนและร้ายกาจยิ่งนัก ครั้นได้ยินคำว่า ‘ลูกไม่มีพ่อ’ แววตาของโจวอ้าวก็ฉายประกายเย็นเยียบดุจน้ำแข็งออกมาอย่างเห็นได้ชัด ความเยียบเย็นนั้นราวกับจะแช่แข็งมิติโดยรอบให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ ทว่าเพียงพริบตาเดียว แววตาของเขาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง แปรเปลี่ยนเป็นท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนดังเดิม
ชินเสียแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนชินชาไปหมดแล้ว!