เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 370 หยินหยางประสาน เติมเต็มซึ่งกันและกัน
แสงจันทร์สาดส่องดั่งเกลียวคลื่น ผมดำขลับของฟางอี๋พลิ้วไหว โดยมีนางเป็นศูนย์กลาง เรือนพักทั้งหลังถูกไอเย็นยะเยือกแผ่เข้าปกคลุม ทั้งตัวเรือน ภูเขาจำลอง และพื้นดิน ล้วนถูกเกล็ดน้ำค้างแข็งหนาทึบเกาะกุมไปทั่ว
ไอเย็นหนาวเหน็บเสียดแทงถึงกระดูก แม้แต่เปิ่นเปิ่นและเย่หลีซ่านก็ยังต้องโคจรปราณวิญญาณขึ้นมาต้านทาน
“ร่างเสวียนอินน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว แก่นหยินที่สร้างขึ้นภายหลังนี้ ทรงพลังจนเทียบเคียงกับร่างเทพมารของข้าได้เลย”
เย่หลีซ่านมีสีหน้าตื่นตะลึง
ยามนี้ฟางอี๋อยู่ภายใต้แรงปะทะของไอพลัง รอยเลือดบนเสื้อขาวค่อย ๆ ระเหยหายไป ไม่นานก็กลับมาขาวผ่องดั่งหิมะ ใบหน้างดงามล่มเมือง ผมดำสลวยพลิ้วไหวตามสายลมแผ่วเบา นางประหนึ่งเซียนสาวที่ก้าวออกมาจากวังน้ำแข็ง อีกทั้งยังคล้ายบัวหิมะที่ผุดพ้นผืนน้ำ เยือกเย็นสง่างาม บริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งเกล็ดน้ำแข็ง