เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 179 คนบ้า
“เปิ่นเปิ่น เจ้าพอจะหาตัวคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเจอไหม ข้ารู้สึกถึงอันตรายอยู่ตลอดเวลา”
หลินมู่ขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอายเมื่อครู่นี้ แม้จะเร้นลับอย่างยิ่งและแผ่ออกมาเพียงริบหรี่ ทว่ากลับทำให้หลินมู่รู้สึกถึงอันตราย แม้ตอนนี้จะเลือนหายไปแล้ว แต่การมีภัยอันตรายแฝงตัวอยู่ในที่พักของตน ย่อมทำให้เขารู้สึกไม่วางใจเสมอ
“ข้าจะลองดู”
เปิ่นเปิ่นกระโจนพรวด ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพุ่งออกไปยังลานเรือน ขณะเดียวกันหลินมู่ก็ก้าวตามออกไป หนึ่งคนหนึ่งหมูมีสีหน้าเคร่งขรึม แผ่ประสาทสัมผัสทั้งหกออกไปจนหมดสิ้น ไม่ยอมปล่อยให้สิ่งใดในรัศมีหลายลี้เล็ดลอดสายตา
ทว่า กลิ่นอายนั้นเมื่อปรากฏขึ้นแวบหนึ่งแล้วหายไป ก็ไม่โผล่ออกมาอีกเลย ไม่ว่าหลินมู่กับเปิ่นเปิ่นจะพยายามเพียงใด ก็ไม่อาจพบร่องรอยได้แม้แต่น้อย ในที่สุดจึงจำต้องยอมแพ้
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้หลินมู่รู้สึกอึดอัดขัดใจยิ่งนัก ไม่อาจสงบจิตใจลงได้อีกต่อไป