ตอนที่ 101 ผสานสายเลือด

ตอนที่ 101 ผสานสายเลือด

หลินมู่ยืนอยู่เบื้องหน้ากระดูกอสูรอย่างเงียบงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียดขณะจับจ้องกระดูกอสูรที่สั่นกระตุกรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ รวมถึงเปิ่นเปิ่นที่มีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งยวด ทว่าเขากลับไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยอะไรได้เลย

วิชาลับโบราณที่เปิ่นเปิ่นร่ายนั้นลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ยามที่เปิ่นเปิ่นท่องมนตร์เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของมันก็เริ่มสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลพรากจนขนทั่วร่างเปียกชุ่ม

พอนึกภาพออกเลยว่า ด้วยระดับการบำเพ็ญของเปิ่นเปิ่นในยามนี้ การฝืนใช้วิชาลับระดับนี้ย่อมสร้างภาระอันหนักหน่วงให้แก่ร่างกายของมันอย่างมหาศาล

“ฮึ่ม!”

ทันใดนั้น เปิ่นเปิ่นก็ส่งเสียงตวาดลั่น ร่างเล็กกระจ้อยร่อยของมันเมื่อร่ายวิชาลับโบราณกลับค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ภายในกระดูกอสูรมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นไม่ขาดสาย ประหนึ่งกำลังเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดอยู่ภายใน

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายนี้ดำเนินต่อเนื่องอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วยามจึงค่อย ๆ แผ่วลง และจังหวะการสั่นกระตุกของกระดูกอสูรก็เริ่มชะลอลงอย่างช้า ๆ เช่นกัน