ตอนที่ 95 ที่แท้เจ้าคือหลินมู่

ตอนที่ 95 ที่แท้เจ้าคือหลินมู่

ไม่มีคำว่าประหลาดที่สุด มีแต่จะประหลาดได้ยิ่งกว่า เปิ่นเปิ่นนับเป็นตัวประหลาดที่หาแก่นสารไม่ได้และชวนให้คนแทบคลั่งที่สุดเท่าที่หลินมู่เคยพบเจอมาจริง ๆ แถมมันยังเป็นหมูอีกด้วย

หมูตัวนี้ใช้เวลาเพียงสามวันก็โด่งดังไปทั่วเมืองเสี่ยนเฉิง และเชื่อว่าอีกไม่นาน ตนเองก็คงจะพลอยมีชื่อเสียงโด่งดังตามไปด้วย ดีไม่ดีคงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ

“อ้าว? น้องหลิน หมูตลกออกปานนี้ ทำไมเจ้าไม่หัวเราะเลยล่ะ สีหน้าเจ้าดูแย่มากนะ คงไม่ได้ป่วยหรอกกระมัง”

ชายมีแผลเป็นสังเกตเห็นสีหน้าของหลินมู่ที่ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย จึงอดเอ่ยปากถามไม่ได้

หัวเราะงั้นรึ? หัวเราะบ้านเจ้าน่ะสิ! ข้ากำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว!

หลินมู่รู้สึกว่าตนเองแทบจะเป็นบ้า บนเสาสีดำต้นนั้น เจ้าหมูเวรนั่นยังคงส่งเสียงโวยวาย คุยโม้โอ้อวด สีหน้าท่าทางกลับดูมีความสุขอย่างยิ่ง ราวกับว่าการถูกมัดตราสังพาขึ้นไปตากแดดประจานบนเสาเป็นเรื่องที่มีเกียรติอย่างหาที่สุดมิได้เสียอย่างนั้น

“ฮาย! แม่นางคนสวย สบายดีไหมจ๊ะ”

“แม่นางท่านนี้ มาผูกมิตรกันสักหน่อยเป็นอย่างไร”